W jaki sposób cement wiąże pod wodą?
Cement wiąże, czyli twardnieje, dlatego, że wchodzi z wodą w reakcję chemiczną. Cement portlandzki, stosowany pod wodą, ze względu na swój skład "kontroluje" ilość wody, z którą reaguje. Jej objętość nie ma zatem znaczenia. Cement ten został opatentowany w 1824 r., przez angielskiego inżyniera Josepha Aspdina. Aspdin mieszał wapień lub kredę (węglan wapniowy) z gliną (krzemianem glinowym), a następnie ogrzewał je aż do utworzenia dwóch odmian krzemianu wapniowego. Jedna z tych odmian, krzemian trójwapniowy, reaguje z wodą dość szybko. Druga, krzemian dwuwap-niowy, reaguje wolniej, osiągając ostateczną twardość po miesiącu lub dłuższym okresie. Podczas reakcji wody z ziarnami cementu krzemian trójwapniowy wytwarza na ich powierzchni powłokę ograniczającą ilość wody, która może się przez nią przesączyć. Uniemożliwia to nadmierne rozcieńczenie cementu. Wytrzymałość i odporność cementu portlandzkiego na wodę to cechy, które nadal są wykorzystywane przy budowie betonowych fundamentów większości obiektów wznoszonych w wodzie, takich jak latarnie morskie, urządzenia portowe, tamy, podwodne szyby naftowe oraz mosty. Beton jest wylewany wielkimi rurami na dno morza lub rzeki, gdzie twardnieje.