Jak spawa się metale pod wodą?
Spawanie jest najszybszą i najtańszą metodą dokonywania napraw pod wodą. W przeszłości uszkodzone platformy wiertnicze lub fragmenty rurociągów musiały być w tym celu wyciągane na powierzchnię. Dziś nurkowie mogą spawać na głębokościach do 300 m, choć operacja ta bywa trudna i niebezpieczna. Spawanie polega na wytwarzaniu na tyle wysokiej temperatury, żeby metale mogły się ze sobą stapiać. Metod dostarczania ciepła do topienia metalu jest kilka, ale tylko jedna z nich - spawanie łukiem elektrycznym - może być wykorzystana pod wodą. Używając silnego prądu elektrycznego możemy sprawić, że niewielka szczelina między dwiema elektrodami zostanie pokonana za pomocą wyładowania, czyli łuku. W wypadku spawania ładunek wędruje z elektrody na końcu kabla do metalu wymagającego naprawy, który w efekcie jest drugą elektrodą. Ciepło wytworzone przez ten ładunek musi być wystarczające do stopienia metalu. O tym, że spawanie pod wodą jest możliwe, ludzie wiedzą od 1802 r., kiedy to brytyjski naukowiec Sir Humphry Davy odkrył, że ładunek elektryczny może wytwarzać łuk także pod wodą. Choć metoda ta była wykorzystywana w czasie II wojny światowej do prowizorycznych napraw statków, na szerszą skalę zaczęto ją stosować w latach siedemdziesiątych naszego wieku, kiedy na platformach wiertniczych i rurociągach trzeba było dokonywać coraz większej liczby napraw. Znane są dwie różne metody spawania podwodnego. Prostsza z nich to spawanie mokre. Polega na tym, że umieszczony na powierzchni generator dostarcza prąd o natężeniu około 500 A, który płynie izolowanym kablem do stanowiska obsługiwanego przez nurka. Aby zapobiec "wyciekaniu" prądu do wody i spadkowi natężenia, elektrody pokrywa się woskiem lub wodoszczelną farbą.