Jak najwyższy budynek świata wspiął się w niebo
Najszybszą metodą wznoszenia wysokich budowli betonowych jest metoda ślizgowa. Stosuje się ją przy budowie silosów zbożowych, kominów i morskich platform wiertniczych. Najefektowniejszym przykładem wykorzystania tej technologii jest wieża w Toronto (CN Tower), w Kanadzie. Przy swoich 553 m jest najwyższą samonośną wieżą na świecie. Zazwyczaj wysokie ściany betonowe buduje się w ten sposób, że do formy, zwanej deskowaniem bądź szalowaniem, wlewa się mokry beton, a potem się go zagęszcza. Po stwardnieniu betonu deskowanie jest rozbierane, montowane od nowa na szczycie powstałej ściany, po czym zalewane kolejną warstwą betonu. W metodzie ślizgowej deskowania się nie rozbiera. Jest ono ustawicznie prze-suwane w górę ściany. Używa się przy tym szybko schnącego cementu, który w krótkim czasie osiąga na tyle dużą wytrzymałość, by unieść sunące w górę deskowanie. Do stalowych prętów są zamocowane podnośniki hydrauliczne, które drobny-mi, lecz częstymi kroczkami (po 25 mm na jeden raz) unoszą deskowanie. Średnia prędkość wznoszenia CN Tower wy-nosiła 6 m na dzień. Metoda ślizgowa może być stosowana jedynie do budynków o odpowiednim kształcie. Najdogodniejsze są ściany okrągłe. Beton musi mieć ściśle określone parametry. Należy go rozmieszczać równomiernie i natychmiast zagęszczać. Prace prowadzi się zazwyczaj dniem i nocą, aż do ukończenia budynku. Innym sposobem ciągłego wznoszenia budowli przy użyciu podnośników jest system podnośnikowo-blokowy. Najpierw buduje się najwyższą kondygnację, po czym podnosi sieją do góry, co pozwala na wybudowanie następnej. Potem podnosi się do góry obie gotowe kondygnacje, buduje pod nimi następne piętro i tak dalej.